Sabit camping: Tatil değil, ciddi bir hayat deneyi 😄🔥

En baştan anlaşalım:
Bu bir tatil yazısı değil.
Burada “sabah yoga, akşam gün batımı” yok.
Bu; sabah karavandan çıkıp işe gidilen, akşam soba yakılan,
Instagram’dan çok gerçek hayata benzeyen bir yaşam biçimi.
Sabit camping dediğimiz şey,
şehir hayatına atılan sessiz ama çok net bir mesajdır:
“Ben bu kiraya, bu koşturmaya, bu anlamsızlığa artık yokum.”
Kış Bahçesi (Çadır Dersen Darılırız)
Bak aşkım, dikkatli konuşalım 😄
O gördüğün şey çadır değil.
O bir kış bahçesi.
Çadır geçicidir.
Kış bahçesi ise karavanın önüne kurulmuş
çok amaçlı bir yaşam ünitesidir:
Salon.
Mutfak.
Misafir odası.
Psikolojik sığınak.
“Bir çay daha koyayım” alanı.
Ne tam dışarısıdır,
ne tam içerisi.
Tıpkı burada yaşayanlar gibi:
Ne tamamen sistemin içinde,
ne tamamen dışında.
Sabah İşe Giden Karavancı Gerçeği
Evet…
Bazılarımız sabah karavandan çıkıp işe gidiyor.
Romantizm burada bir durur.
Sabah yedide, dışarıda ayaz,
kış bahçesinde ayakkabı giyerken
hayatla pazarlık yaparsın.
Şehirde asansör bozulunca söylenirsin;
burada donmuş su borusunu
fön makinesiyle çözmeye çalışırsın.
Ama akşam olur…
İşten dönersin…
Seni karşılayan şey apartman otomatiği değil,
kış bahçesindeki soba ışığıdır.
İşte o an, gün boyu yaşanan bütün saçmalıklar silinir.
“Tamam ya,” dersin,
“iyi ki buradayım.”
Soba: Isıtıcı Değil, Otorite
Bu yazının başrolü nettir: Soba.
Soba yanıyorsa hayat vardır.
Soba yanmıyorsa herkes gergindir.
Şehirde evin merkezi televizyondur.
Burada merkez sobadır.
Herkes ona göre konumlanır.
Çaydanlık üstünde fıkırdar.
Ekmek ısıtılır.
Hayat yavaşlar.
Bazen soba trip atar.
Duman yapar.
Gözleri yakar.
O an içinden şunu geçirirsin:
“Benim ne işim var burada, mis gibi doğalgazlı evim vardı…”
Ama iki dakika sonra soba harlanır,
ısı yayılır
ve o düşünce bir duman gibi uçar gider.
Çünkü doğalgaz seni ısıtır.
Soba ise seni ikna eder.
Kiradan Kaçış Ama Kaçamak Değil
Bu insanlar sadece kiradan kaçmıyor.
Aynı ayı, aynı faturayı,
aynı “niye çalışıyorum ben?” sorusunu
yaşamaktan kaçıyor.
Burada kira yok belki,
ama hayat var.
Odun biterse üşürsün.
Su biterse susarsın.
Ama bunlar can sıkmaz.
Çünkü sorumluluk sana aittir.
Şehirde parayla çözdüğün şeyleri,
burada kendin halledersin.
Ve bu garip bir şekilde insanı rahatlatır.
Metrekare Az, Huzur Büyük
Karavan küçüktür.
Kış bahçesi rüzgârda hışırdar.
Ama burada kimse
“komşu ne der?” diye düşünmez.
En eski hırkanla,
terlikle,
elinde çayla oturursun.
Ve bir anda fark edersin:
Ev dediğin şey tapu değilmiş.
Ev, rahat edebildiğin yermiş.
Biz burada kiraya değil,
kendimize çalışıyoruz.
Ve bazen bir karavanın önündeki
o buğulu kış bahçesi,
şehirdeki bütün “lüks” evlerden
çok daha fazla ev hissi verir.
Devamı yolda… 🚐🔥